Een leven zonder moderne gemakken in het Braziliaanse binnenland
In een tijd waarin technologie elk aspect van ons bestaan doordringt, lijkt het bijna onmogelijk dat iemand vrijwillig kiest voor een leven zonder de voorzieningen die wij als vanzelfsprekend beschouwen. Toch bestaat dit leven, en het speelt zich af in het hart van Brazilië.
Francisco Matias, in zijn geboorteland bekend als Seu Chiquinho, woont op tachtigjarige leeftijd volledig alleen. Zijn verblijfplaats? Een huis van klei en zand dat al 105 jaar overeind staat. Deze bijzondere woning staat in de gemeente Hidrolandia, gelegen in de deelstaat Goiás.
Een erfstuk uit 1920 dat de tijd heeft getrotseerd
Het huis werd opgetrokken door Antonio Matias, de vader van Francisco, in het jaar 1920. Sindsdien heeft dit bouwwerk meer dan een eeuw lang bescherming geboden aan verschillende generaties van dezelfde familie.
Wat het verhaal extra opmerkelijk maakt, is dat er in al die jaren nauwelijks iets is veranderd. Het gebouw heeft geen enkele modernisering ondergaan. Het meest sprekende voorbeeld? Er is geen waterleidingsysteem aanwezig.
Hoe ziet een dag in het leven van Francisco eruit?
Ver verwijderd van stedelijke voorzieningen volgt Francisco Matias een dagritme dat nauwelijks is veranderd in de afgelopen decennia. Zijn bestaan kenmerkt zich door een rustige regelmaat waarbij elke taak zijn vaste moment heeft.
Water haalt hij niet uit een kraan, maar put hij wekelijks uit een nabijgelegen waterput. In jerrycans brengt hij het naar huis, waar hij het bewaart in aardewerken potten.
Voor het bereiden van zijn maaltijden gebruikt hij nog steeds een houtfornuis, dat tevens als enige verwarmingsbron in de woning dient. Iedere ochtend verzamelt hij het benodigde brandhout en bereidt op traditionele wijze zijn basisvoeding, zoals koffie of tapioca.
Fysiek werk als onderdeel van het dagelijks bestaan
Na het ontbijt wijdt hij meerdere uren aan het bewerken van het land. Zijn werkzaamheden omvatten het schoonmaken van grond, het herstellen van omheiningen en het voorbereiden van kleine percelen voor de teelt.
Het landgoed strekt zich uit tot aan de oevers van de Feita-rivier, een omgeving die al vanaf zijn jeugd een onlosmakelijk deel vormt van zijn dagelijkse routine. Ondanks zijn hoge leeftijd blijft hij actief en beschouwt hij dit dagelijkse werk als essentieel voor zijn lichamelijke en geestelijke welzijn.
De laatste bewaarder van een familiehuis
Francisco is het enige nog levende kind uit zijn gezin. Zijn ouders overleden bijna drie decennia geleden, en sindsdien draagt hij de verantwoordelijkheid voor het behoud van het familieverblijf als erfgoed.
Hoewel sommige van zijn broers en zussen naar andere steden zijn verhuisd, koos hij ervoor te blijven op de plek waar hij werd geboren en opgroeide. Hij is nooit getrouwd en keerde, na een korte periode in Rio de Janeiro tijdens zijn jeugd, terug naar het platteland waar hij nu al meer dan vijftig jaar woont.
Een filosofie van eenvoud en tevredenheid
Hij accepteert kalm de loop van de tijd en schrijft zijn lange levensduur toe aan natuurlijke voeding, voortdurende arbeid en een rustige levenshouding.
Hoewel hij alleen woont, voelt hij zich niet geïsoleerd. Hij ontvangt regelmatig bezoek van buren en bekenden. Zijn verhaal, recent gedeeld op sociale media, heeft de belangstelling gewekt van duizenden mensen.
Deze geschiedenis werd bekend nadat een Braziliaanse YouTube-vlogger hem interviewde, waardoor zijn unieke levensstijl de aandacht trok van een breed publiek dat gefascineerd is door deze levenswijze zonder moderne gemakken.
